ای از ســرود نــاب تو، به رقص آمده سمن

شکر به خنــده ریخته، ز هر لبـت، هزار من

                    نگــار عنـبرین سخـن

ز هر تـرانه ات به جان، شـرار و شعله ریختی

به شعر تازه کن کهن! چو نافه ای که از ختن

برد زهوش صد چو من

بهارانه

سمن خندان و چشم نرگس از صوت هزاران مست

زمین از رویش گل ها و عارف از بهاران مست

ز عشق آتشین ما می اندر جام می جوشد

می از من مست و من از ساقی و ساقی ز یاران مست

...

تغزل روحانی

"قَدْ قامَت " مؤذن و هردم قيام عشق

"قُمْنا" به قامتت "لَكَ صُمْنا" صيام عشق

"أُدخُلْ" به جنّتش و ببين سور رحمتش

"إجْلِسْ"به "رَفْرَفٍ خُضرٍ" زين مقام عشق

...

يلدا

بيا به مطلع شعرم طلوع کن آقا!

تمام گشته‌ام از نو شروع کن آقا!

در آسمان غم انگيز اين شب يلدا

غروب کرده‌ام از نو طلوع کن آقا!

من فدايت

خنده‌هایم گم شود در خنده‌هايت

گريه‌هايم در پناه شانه‌هايت

                                                                  من فدايت

شعر می‌خوانی و سر از پا نمی فهمم

باز هم من می‌شوم محو صدايت

                                                                     من فدايت

چشم شيرين شرم دارد از نگاهت

تاج خسرو کاخ کسری خاک پايت

                                                                       من فدايت

ترسم ازچشمان شوری زخم بينی

ماه من بر جان من درد و بلايت

                                                                                                   من فدايت

شب و سكوت و سياهي و باز چشم به راهي

كه اي تو نور دو چشمم ز كنج دل به درآيي

دلم گرفته ز دوریت کاش برقع هجران

ز سرکشی و ربایی ز دل هر آن چه بخواهی

بسا گره كه فكندي به ابروان سياهت

حذر نمي كني اي مه ز دود آه سياهي

شنيده ام سخناني ز مهر و ماه نهاني

خدا كند كه نگيرد به خرمن رخت آهي

سزد كه رشك برد بر تو مهر عالمتاب

نديده و نشنيده به روشناي تو ماهي

...

خواب

يک بار من تو را در خواب ديده ام

ماه رخ تو را در آب ديده ام

نور رخ تو بود در برکه ی خيال

پنداشتم ولی مهتاب ديده ام

بابا! تو نيستی در بين ما کنون

قلبم شکسته است زين مردمان دون

...

نگاه تو

پر مي كشد دلم به هواي نگاه تو

پر بوسه مي كند دو لبم خاك راه تو

تا كي ز انتظار بميرم بيا بيا

برده است طاقت از دل من روي ماه تو

چه كنم؟ داغ مرا، سنگ صبوري نيست

ز وي‌ام هيچ دگر طاقت دوري نيست

اي كه گفتي: « به غمش صبر كني ، مي‌آيد...»

صبر با دل بكنند! آه... مگر كوري؟! نيست!

امشب ميان سرخ غروب و سپيد فجر

آيد دوباره از سفر شايد مسافري

مسافر

تمام مي شود اين گريه هاي پنهاني

مسافرم برسد با دو چشم نوراني

مدينه غصّه‌ی دل را نگفتم
تمام عقده‌ها در دل نهفتم
بخواهم با تو گويم غصّه‌ی دل
که شايد وا کنی اين عقده‌ی دل
...

ياران كجاست ساقي؟ آخر تهي ست جامم

در حسرت وصالش آمد به تاب جانم

با اين هم نيازم ، وين سوز پرگدازم

يارم شكست جامم ، از من گسست يارم

...

آن چه در هيچ قالبي نمي‌گنجد!!

صنم بي تو هيچم

در آن روز اول چو رؤيا شكفتي

چو رفتي ز پيشم به دل غم نهفتي

تمام دلم را فداي تو كردم

همان روز گفتم كه راي تو كردم:

"ز تو سر نپيچم ، صنم بي تو هيچم."

...

براي همان تنها گل نرگسي كه عطر ياس مي‌دهد!

ليلا ترين

بيا نازنينم ، بهشت زمينم

تو را مي پرستم ، اهوراترينم

تمام وجودم پر از عشق و مهرت

دلم را ميازار ، دلاراترينم

...

يوسف تمام چاه‌هاي بي نشان

يار نازنين قصّه‌های شب گهان چه شد؟

ساقی شکر لب خمار عاشقان چه شد؟

ليلی عزيز مکتب جنون ما کجاست؟

يوسف تمام چاه های بی‌نشان چه شد؟

...

امشب ای شمع تو  بر بالين من    بيدار باش

تا  سحر  بيمار غم  را  امشبی   غمخوار باش

چشم هايت را  مبند  ای  شمع   از بهر خدا

پايداری کن مرو از دست  هان!   هشيار باش

...